Waarom deze blog?

Vaak zonder precieze oorzaak, maar meestal met duidelijke gevolgen. Hyperventileren, zwetende handen, een hart dat klopt alsof ik een zware workout aan het doen ben en m'n handen geslagen voor m'n gezicht. Het liefst sluit ik me af van de wereld en kijkt niemand. M'n ademhaling gaat zo snel dat ik inmiddels tintelingen in m'n lichaam begin te voelen van het koolstofdioxide dat zich aan het ophopen is en ik voel me licht in m'n hoofd. Zo'n paniekaanval heeft niet altijd een directe trigger, maar de gevolgen zijn duidelijk. Dit voelt allesbehalve fijn.

Sinds de zomer van 2017 heb ik er inmiddels al wel tientallen keren hyperventilerend en compleet in paniek bij gezeten. In die zomer ontwikkelde ik namelijk een angststoornis. Eerder zei ik altijd "ik kreeg in 2017 een angststoornis" omdat het voelde alsof het me overkwam en ik wist niet hoe of waarom dat mij gebeurde. Inmiddels besef ik me dat het tussen mijn eigen oren zit en dat ik met mijn eigen gedachten en manieren waarop ik met m'n emoties omging ervoor heb gezorgd dat die angsten zo gigantisch groot werden. Maar destijds begreep ik niet waarom ik zo'n last had van onverklaarbare en buitenproportioneel grote angsten. Ik was tenslotte degene die altijd alles kon. Dus in een vliegtuig stappen moet toch niet ineens een probleem zijn? Een weekje op vakantie naar Spanje kan ik toch wel? En even in de achtertuin zitten zou toch vanzelfsprekend moeten zijn? Maar dat was het niet.

De afgelopen 9 jaar is het vaak en lang donker geweest in m'n eigen hoofd. Ik ben gelukkig nooit depressief geweest, maar ik voelde me wel gevangen in een donkere tunnel van angst. M'n dagen werden beïnvloedt door compleet irrationele angst en zorgden ervoor dat ik de leuke dingen in het leven ging vermijden. Die tunnel werd daardoor alleen maar donkerder en de uitgang leek onvindbaar. Ik herinner me nog toen ik op intake kwam bij de psycholoog voor mijn vierde traject binnen de GGZ dat ik zei: "Ik vind het gewoon niet zo leuk om in m'n eigen hoofd te leven."

Nu, 9 jaar later sinds het begin van m'n angsstoornis, kan ik zeggen dat ik eindelijk het licht aan het einde van die tunnel zie. Sterker nog, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld in m'n leven. Inmiddels krijg ik juist energie van het aangaan van m'n angsten en voelt het bijna als een sport om weer iets overwonnen te hebben. Het voelt een beetje alsof ik jarenlang in een kamer heb geleefd waar het lichtknopje onvindbaar was. Ik was bang om ergens tegenaan te botsen in die kamer. Oh nee! Het voelt harig en het kriebelt! Is het misschien wel een enge vogelspin?! Doordat je niet kunt zien in het donker, zijn die kriebelige sensaties doodeng. Terwijl op het moment dat je dat lichtknopje gewoon aanzet, blijkt het een hele schattige teddybeer te zijn waar je al die tijd al bang voor was maar totaal onnodig.

Inmiddels weet ik het lichtknopje in m'n eigen hoofd steeds beter te vinden. Ik voel me lichter, minder donker en minder zwaar. Ik heb zelfs een dimmer op dat lichtknopje gezet. Ik weet hoe ik het licht niet alleen aan kan zetten waardoor de donkerte verdwijnt, ik voel zelfs vertrouwen in het feller laten schijnen van dat licht en dat is een proces dat oefening heeft gevergd. Maar zoals ik die angststoornis zelf in m'n hoofd heb gewerkt, zo werk ik 'm er nu ook weer zelf uit. En dat had ik niet alleen gekund. Lieve mensen om me heen, professionals en soms onverwachte quotes op (jawel) Instagram bleken onmisbaar in dit proces. En nog steeds. Want ik ben nog niet 100% uit die tunnel. Toch voel ik sinds het najaar van 2025 een urge om mijn proces met anderen te delen. Ik wil ook mijn steentje bijdragen aan het bespreekbaar maken van (mentaal) welzijn, omdat ik zelf heb gemerkt dat vanaf het moment dat ik erover kon praten met anderen, zonder het gevoel te hebben dat ik ervoor veroordeelt of bekritiseert zou worden, was de eerst stap richting het einde van die tunnel. Daarnaast zou ik de wereld stukje lichter willen maken. Ik ben ervan overtuigd dat - wanneer je het licht in jezelf weet aan te zetten - dat ook zichtbaar is aan jouw buitenkant. Jouw licht kun je laten schijnen over iedereen om je heen en daarmee wordt de wereld een stuk mooier. Ik hoop dat ik je met dit blog mag inspireren om in actie te komen voor jouw gezondheid, zowel mentaal, fysiek als sociaal. Want je hebt misschien geen controle over wat er in je hoofd en in je lijf gebeurd aan gedachten en gevoelens, je hebt wel een keuze in hoe je ermee omgaat. Wellicht dat ik je daar een beetje bij kan helpen.

Mijn blogs zullen bomvol persoonlijke ervaringen staan, met gezonde zelfspot en ondersteund met wetenschappelijke literatuur. Ik ben namelijk op dit moment aan het promoveren aan de Universiteit Utrecht op het thema studentenwelzijn. Daardoor lees ik veel onderzoeken op dit gebied en daarmee hoop ik een brug te kunnen slaan tussen mijn eigen ervaringen en wat de wetenschap vertelt over manieren waarop je kunt omgaan met deze donkere tunnel. Want dat je eruit kunt komen is een feit. Je moet alleen het juiste lichtknopje zien te vinden. Hopelijk kun je daar op deze blog inspiratie voor vinden.

Sinds 2017 heb ik het lichte gevoel in m'n hoofd veroorzaakt door een paniekaanval weten om te draaien naar een licht dat straalt als nooit tevoren. Ik voel me minder donker en minder zwaar in m'n hoofd. De angsten zijn verlicht en "ik laat m'n lichten schijnen", zoals m'n moeder zou zeggen. Met andere woorden: borst vooruit en kin omhoog, klaar om te doen wat ik jarenlang heb vermeden.

Hetzelfde woord dus, maar een andere betekenis. Datzelfde geldt voor de gevoelens van angst. Toen waren die angstige gevoelens de betekenis van paniek en acuut gevaar. Nu zie ik een razendsnel kloppend hart als het applaus van m’n lichaam als ik iets spannends ga doen. Zoals een staande ovatie voordat je opgaat om iets spannends te doen, maar dan niet door een volle zaal van mensen maar veroorzaakt door alle miljoenen cellen die je lichaam besturen. Het is precies die shift in perspectief waarop je naar situaties kijkt die je kunnen helpen om uit je angsttunnel te komen en weer licht te zien. Hopelijk kan deze blog voor jou ook een lichtpuntje zijn.